اندیشه ی فردا

آرشیو سخن گاه 86/01/01

و تلخی برخورد صادقانه را بر شیرینی برخورد منافقانه ترجیح می دهم شهید بهشتی

«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»

وآن باش که هستی ... و آن شو که توان بودنت است

وبا دوستان به اندازه دوستی کن که ممکن است روزی دشمن تو شوند و نیز با دشمنان به اندازه دشمنی کن که ممکن است روزی دوست تو شوند .

وعمری که اجل از پی آن می تازد آن کس که غم و غصه خورد می بازد

... پس غم و اندوه مخور ای عاقل دنیا به دمی کار تو را می سازد

ودریاب هر دمی که می توانی بشتاب که عمر در شتاب است

وبکوش تا عظمت در نگاه تو باشد نه در آنچه که بدان می نگری آندره ژید

وما ملت ایران باهوش و زرنگیم افسوس که چون بوقلمون رنگ به رنگیم نسیم شمال

ودنیا بازیگاه کودکان است ، و عادت او ؛ آن که پیوسته خود را بیاراید تا مرد را از کار و جاه در رباید پیر هرات

وهنگامی که دل ها نشاط یافتند ، علم و ایمان را در آن ها به ودیعه بگذارید و هر گاه از نشاط تهی شدند آن را وداع گویید . زیرا دل ها در چنین حالت آماده ی فراگیری علم و کمال نخواهند بود . بحارالنوار

وتکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

وعمرت تا به کی به خود پرستی گذرد یا در پی نیستی و هستی گذرد بابا طاهر

ودر دهر هر آن که نیم نانی دارد وز بهر نشست آشیانی دارد

... نه خادم کس بود نه مخدوم کسی گو شاد بزی که خوش جهانی دارد

ودر عالم جان بهوش می باید بود وز کار جهان خموش می باید بود

... تا چشم و زبان و گوش برجای بود بی چشم و زبان و گوش می باید بود

وآن نام که زشت شد نکو نتوان کرد

وتا باز شناختم من این پای زدست این چرخ فرو مایه مرا دست ببست

وزنهار کنون که می توانی باری بردار زخاطر عزیزان باری

... کاین مملکت حسن نماند جاوید از دست تو هم برون رود یکباری

وتا بتوانی رنجه مگردان کس را بر آتش خویش منشان کس را

... گر راحت جاودان طمع می داری میرنج همیشه و مرنجان کس را

وگر روی زمین بجمله آباد کنی چندان نبود که خاطری شاد کنی

... گر بنده کنی زلطف آزادی را بهتر که هزار بنده آزاد کنی

ومپیچ ای برادر از گفت حق بود گر چه گوینده اش پوزه پق

وچشم همه چیز را می بیند الا خودش را

والهی ،

... گفتی کریمم ،

... امید بدان تمام است ؛

... تا کرم تو در میان است ،

... ناامیدی حرام است .

واول اندیشه وانگهی گفتار

وکهن خرقه ی خویش پیراستن به از جامه ی عاریت خواستن

وصلح با دشمن خواهی ، هر گه که ترا در قفا عیب کند ، در نظرش تحسین کن

... سخن آخر به دهان می گذرد موذی را سخنش تلخ نخواهی ، دهنش شیرین کن

وعدل بر چهار پایه است : فهم ژرف ، دانش عمیق ، داوری نکو ، پر شکیبایی امام علی (ع)

وکنکاش کنید و اندیشه ها را بایکدیگر بسنجید تا از آن میانه ، راستی زاید امام علی (ع)

وآینده جلوه گری می کند و بزرگ می نماید اما وقتی که گذشت درمی یابی که چقدر کوچک بوده است .

وآن که حقیقت را نمی داند بی شعور است ... اما آن که حقیقت را می داند انکارش می کند تبهکار است برتولت برشت

وآن که مغرور است گمره ... آن که به عقل خود ببالد ؛ خوار امام علی (ع)

وآن که راز خود را نهان داشت ... اختیار را به دست خویش گذاشت امام علی (ع)

وبرای شنا کردن به سمت مخالف رودخانه ، قدرت و جرأت نیاز است . والا هر ماهی مرده هم می تواند از طرف جریان موافق آن حرکت کند اسمایلز

ومردم همواره با آنچه ندانند ، عداوت ورزند امام علی (ع)

وآدم خشمناک نمی تواند حقیقت را بگوید کنفسیوس

وآن که تواناتر است آسان تر می بخشد امام علی (ع)

وزندگي پژمردن يك برگ نيست پرسه اي در كوچه هاي مرگ نيست

... زندگي يك ترحم داشتن است با شقايق ها تفاهم داشتن است

وخردمند کسی ست که از اشتباهات دیگران در می گذرد اما اشتباهات خود را هرگز از یاد نمی برد .

و یک چشم من از درد جدایی بگریست چشم دگرم بخیل بود و نگریست

چون روز وصال شد ، من او را بستم گفتم نَگریستی ، نباید نِگریست

نوشته شده توسط مجید رئوف مهر | موضوع: آرشیو سخن گاه | لينک ثابت |