» اشاره ؛ کلانتری یا حوزه ی انتظامی محل ، مکانی است که حفاظت و امنیت محله را به عهده دارد و در واقع مدافع جان و مال و ناموس اهالی محل است .

1. مأموران و مسئولان یک حوزه ی انتظامی از سه طبقه تشکیل می شوند :

افسران که تعد ادشان در هر حوزه ی انتظامی انگشت شمار بوده و اطلاعاتشان از مسایل حقوقی و قضایی محدود به همان چند واحد حقوقی است که در دانشکده افسری طی کمرده اند .

2. درجه داران که ستون اصلی پرسنل حوزه ی انتظامی را تشکیل می دهند و عمده کار رسیدگی و تحقیقات ، عملاً بر عهده ی آنان است که این افراد اطلاع آکادمیکی از مسایل حقوقی و نحوه ی تنظیم پرونده ندارند و بر این اساس این افراد فاقد توانمندی لازم جهت احقاق حقوق شهروندان هستند .

3. سربازان وظیفه که در واقع مجری دستورات مسئولین حوزه ی انتظامی بوده و کار جلب متهم ، نگهبانی و حفاظت فیزیکی از محل نگهداری متهم و نقاط حساس محل بر عهده ی این جوانان است .

» پرسش اما این است که ؛ سربازی که در این نقطه ی حساس خدمت می کند و محافظ جان و مال و ناموس مردم است ، بایستی دست کم از نظر اخلاقی ، جسمی و روانی مورد تأیید مراجع ذیصلاح قرار بگیرد . اما  چرا و برای چه این چنین نبوده و متأسفانه سربازان وظیفه را بدون هیچ گونه ضوابطی از طریق حوزه ی نظام وظیفه جهت خدمت به نیروی انتظامی معرفی می کنند ؟

به نظر با توجه به نقش بسزای حوزه های انتظامی در محافظت از حق و حقوق شهروندان و تأمین امنیت همه ی آحاد مردم ، لازم است فرماندهی نیروی انتظامی و متصدیان امر ضمن بالا بردن سطح آگاهی افسران و درجه داران نیروی انتظامی ، ضوابط و مقرراتی را جهت بکارگیری سربازان وظیفه در مراکز نیروی انتظامی در نظر بگیرند و از بین مشمولین خدمت ، سربازانی که دارای صلاحیت اخلاقی و جسمی هستند گزینش و بکار فراخوانند .

همیشه سبز باشید

.......................................................................................................................... پایان مطلب

 » اشاره ؛ در صدر اخبار چنین آمده که ؛ طرح ملی بیمه ی ایرانیان آغاز شد ... در همین راستا نقل قولی از وزیر محترم رفاه آورده شده مبنی بر این که ایشان مفتخرند به این که دفترچه های ارائه شده به بیمه شدگان به لحاظ محتوا و شکل هیچ تفاوتی با دفاتر بیمه ی خدمات درمانی که در دست کارکنان دولت است ندارد ... !

» پرسش اما این جاست ؛ آخر مگر سازمان بیمه ی خدمات درمانی از طریق دفترچه های بیمه ی خود که در دست کارکنان دولت است چه خدمت شایان و مطلوبی ارائه داده یا می دهد که این چنین دولت عدالت ورز به کرده ی خود مفتخر است و با عوام فریبی بدان می بالد ... مگر جز این است که دفاتر مزبور به اذعان دارندگان آن تنها برای مراجعت به پزشکان عمومی جهت تجویز داروهای مسکن برای درمان سرماخوردگی های مقطعی کاربرد داشته و در صورت نیاز برای درمان بیماری های حاد و هزینه آفرین که درمانشان حیاتی ست ... بیمه ی مزبور بیمه شده ی خود را در تنهایی رها می کند . بدا به حال ما مردم که این چنین فریب عوام فریبی  های دولت مردان عدالت ورز خود را می خوریم حال آن که خود به فریب کاری ها اذعان هم داریم و بدا به حال دولتی که این چنین خود را به غفلت زده و دست از دروغ و ریا و فریب کاری بر نداشته ، سرمایه های معنوی و نظام اخلاقی حاکم بر جامعه را که به شدت تاسی از حاکمیت دارد به یک باره بر باد فنا می دهد . آخر در این خدمات فاقد ماهیت و البته بدون توجیه به جهت موجود بودن ظرفیت پاسخ گویی به نحو مطلوب چه اصراری ست که کوچکترین منفعتی جز انباشته کردن توقعات جامعه ندارد ؟    

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ آن چه امرز به وضوح از وضعیت جامعه بر می آید ؛ تلاقی فرهنگ با سیاست است . این امر به ویژه در مدیریت نهاد های فرهنگی – رسانه ای بیشتر نمود دارد . آن چه واجب می نماید آن که بایستی در وهله ی نخست مرزها ی حساس سیاست و فرهنگ را به نحو مطلوب شناسایی نموده و در پی آن در صدد این تلاش برآییم تا فرهنگ را سیاسی نکنیم . آن چه که متأسفانه در جامعه ی امروز ایران رخ داده ؛ سیاسی شدن فرهنگ است که بسیاری از نابهنجاری ها و آسیب ها را در سطح جامعه موجب آمده است . به سبب همین موضوع ، شاید عده یی که رسانه ای را در دست دارند ، فرهنگ را در آن قالب سیاسی که سلیقه شان حکم کرده و فکر می کنند آن چه به ذهنشان خطور کرده ، درست و صحیح است قرار می دهند . حال آن که فرهنگ یک مفهوم عام از سیاست است . اما آن گاه که فرهنگ را در قالب سیاست نمود دهیم ( آن هم از نوع سلیقه ای ) ، در واقع مفهومی بسته از فرهنگ را لحاظ کرده ایم . نهایت امر این که این نوع نگرش سیاسی در برخورد با آسیب های اجتماعی جوابی می دهد که امروز شاهد ان هستیم .

» پرسش اساسی اما این است که ؛ آیا نباید پذیرفت که جناح های سیاسی کارشان معطوف به وضع فرهنگ در جامعه نیست بلکه باید سعی خود را متمرکز بر دستیابی به نوعی تفاهم فرهنگی سازند ؟ آن هم در جهت جامعه یی همچون جامعه ی ایرانی با قومیت های مختلف موجود در آن و با شهرنشینی خاصی که این شهرنشینی خود یک شهرنشینی یک دست نیست ؟

 تفاوت شهرنشینی ما با شهرنشینی در جوامع صنعتی این است که شهرنشینی در کشور ما میراث مهاجرت از روستا بوده حال آن که شهرنشینی در جوامع صنعتی میراث تدریجی رشد صنعتی بوده است . اگر هم آن جوامع مهاجر دارند از آن جا که مهاجران به تدریج وارد شده اند ، به مرور در بطن جامعه ی شهرنشین حل شده اند . در حالی که در شهرهای بزرگ ایران به ویژه تهران یک چهره ی کاملاً دوگانه ی روستا – شهر مشهود است . در یک چنین شرایطی به نظر می رسند اگر یک عده ای بخواهند فرهنگ را از دریچه ی سیاست بنگرند ، وضع آنومیک پیش خواهد آمد .

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ در مسیر رو به رشد ادبیات ایران به ویژه در سه دهه ی اخیر ، نشریات ادبی در این دوره به جز یکی ، دو نشریه ی تعطیل شده که موفق شدند نویسندگانی را به جامعه ی علاقمند به ادبیات داستانی معرفی کنند . در حوزه ی معرفی چهره های ادبی پس از انقلاب نقش بسیار اندکی داشتند و دارند .

شاید یک دلیل عمده و تعیین کننده ی چنین مشکلی این باشد که نشریات ادبی کشور ما کمتر از شگردهای ژورنالیستی بهره می برند . یکی شبیه گاهنامه در می آید و دیگری می تواند در هر زمان دیگری منتشر شده باشد . . یعنی مشخصه های درونی آثار چاپ شده در آن به هیچ وجه با مسائل روز ادبیات کشور پیوندی ندارد . در صورتی که مطبوعات نمی توانند از ضرورت ها و نیازهای روز جامعه خود را دور نگه دارند ؛ چراکه محکوم به شکست می شوند .

طرح مسائل و مشکلات روز ادبیات ایران ، در قالب گزارش و سرمقاله ، نقد آثار منتشر شده ، کشف استعدادهای جوان و گفتگوهای چالشی – تحلیلی با اهالی ادبیات در این نشریات کمتر به چشم می خورد .

» پرسش اما این جاست ؛ می توان با اغماض گفت که وجود روزنامه ها ضرورت صفحه ی خبر را برای این نوع نشریات کم می کند ، اما جای گفتگوهای تحلیلی – ادبی در این نشریات کجاست ؟ آیا گردانندگان نشریات ادبی این وظیفه را نیز به روزنامه ها واگذار کرده اند ؟ معرفی و نقد جدی کتاب های روز را چظور ؟ معرفی چهره های مستعد به جامعه ی کتاب خوان را چطور ؟

به نظر می آید که نشریات ادبی در کشور ما تنها حاوی مقالات زیبایی شده اند که با کمال تعجب ، گاه در عین این که به چهره های روز نمی پردازند ، همه ی آن ها خواندنی هستند اما مهم این است که این مطالب به صورتی هدفمند در کنار هم چیده نشده اند و از فقدان رهبری و یا به عبارتی برنامه ریزی مناسب در برخورد با ادبیات کشور حکایت می کنند . آن هم در شرایطی که می دانیم انتشار هر مجله ی ادبی برای سرمایه گذار آن ، یک اتفاق و ریسک است . چرا که هزار و یک مشکل اقتصادی برای او در بردارد . پس دلیل این عدم برنامه ریزی در چیست ؟

جالب این جاست که گاه از سوی برخی از نویسندگان مطرح می شود که در روزنامه ها بحران نقد ادبی وجود دارد . بالطبع وقتی علمداران این جریان در حرکت ژورنالیستی خود ، مختصات آن را نادیده می گیرند . روشن است که این بار بر دوش روزنامه ها می افتد و می شود به جرأت گفت که نقش روزنامه ها در توسعه ی کتابخوانی و اطلاع رسانی ادبی ، بیش از نشریات ادبی بوده است .

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ جای تردید و شبهه نیست که امروزه بخش های زیادی از جامعه به لحاظ فرهنگی – چه به عنوان سبک و سیاق زندگی ، چه به عنوان بازار مصرف – تحت تأثیر نهادهای غیر رسمی و نیمه پنهان هستند و در گریز از نهادها و منابع رسمی راه و روش دیگری را جستجو می کنند . تظاهر و غلبه ی فرهنگ ریا بر مناسبات اجتماعی ، مهم ترین آسیبی ست که از این رهگذر ، جامعه به آن دچار شده است . شکاف پنهان فرهنگی و تقابل دو نظام ارزشی و رفتاری در جامعه ، معضل بزرگی را به مثابه یک خطر و تهدید ، پیش روی نظام ایجاد کرده است .

برای مقابله با این خطر و این تهدید ، نباید و نمی توان از منظری صرفاً یک بعدی به مسئله ی فرهنگ نگریست . متأسفانه تنها برجسته سازی نقش وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که به یک معنا نهاد مسئول در زمینه ی نظارت بر تولید ، توزیع و مصرف کالاهای فرهنگی ست ، حجابی بر دیدن ابعاد دیگر واقعیت مسئله ایجاد می کند که منجر به گره خوردگی و پیچیدگی بیشتر معضلات اجتماعی می شود . حال آن که این نهاد در بهترین حالت سیاست های ناظر بر فرآیند تولید کالاهای فرهنگی را پی گیری و دنبال می کند . بدیهی ست کالاهای فرهنگی نیازهایی را پاسخ می دهند که در جای دیگری و تحت تأثیر عوامل دیگری ایجاد شده و یا باید ایجاد شود . بنابراین اگر مصرف کالاهای فرهنگی چندان سالم و بسامان نیست ، در واقع نهادهای مسئول در ایجاد نیازهای سالم فرهنگی ، خوب و درست عمل نکرده اند و در انجام مأموریت خویش ناموفق بوده اند .

» پرسش اساسی اما این جاست ؛ فارغ از این که با قاطعیت می توان گفت که هیچ سازمان و نهادی به اندازه ی آموزش و پرورش در شکل گیری وضعیت فرهنگی جوانان و نواجوانان جامعه ی امروز ما مؤثر نبوده است . مبتنی بر کدامین سبب و دلیل  اساساً نقش نهادهای تبلیغیِ به ویژه سنتی نظیر مساجد البته در کنار نقش مؤثر نهادهای مدرنی چون رسانه ی صدا و سیما ؛ در ارزیابی و محاسبه ی سیاست مداران ، مغفول و مسکوت مانده است ؟

بدیهی ست آن چنان دشوار و غیر ممکن نخواهد بود که با بررسی های کارشناسانه و حتی پژوهش های میدانی ، دریابیم که نمازهای جمعه و یا گفتار ائمه ی جماعات از منابر چه تأثیری بر ذهن و روانِ مخاطبانِ مستقیم و غیر مستقیم خود بر جای گذارده است ؟ مضمون خطبه های نماز جمعه پاسخ گوی کدام یک از مسائل و نیازهای نسل جوان و میان سال جامعه ی ما بوده است ؟ آیا نباید بررسی نمود نهادهای تبلیغی سنتی تا چه حد در انجام مأموریت و رسالت خود در جهت فرهنگ سازی ، با موفقیت ، قرین بوده است ؟ آیا اساساً شاخص و معیار مشخصی برای سنجش درستی و نادرستی ، شکست یا موفقیت این نهادها و متولیانشان در انجام وظائفی که بر عهده داشته اند وجود دارد ؟ به نظر می رسد بی توجهی به پاسخ این پرسش ها مانعی جدی بر سر راه کشف کامل واقعیت مسئله و عمق و ژرفای وضعیت فرهنگی جامعه شده است .

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ مبنی بر اعتقادات نظریه پردازان برجسته ، فرهنگ شاکله ی اساسی تولید هویت انسانی و عاملی مهم در شکل گیری ملت و کشور است . به تعبیر صاحب نظران ؛ انسان ، محور توسعه است و بدون توجه به یک انسان توسعه خواه و توسعه جو ، نمی توان به آینده ی طرح های توسعه امیدوار بود . چنان که تاریخ توسعه نشان می دهد پول و تکنولوژی به تنهایی نمی تواند موجب تولید ثروت شود . در واقع در نگاه کسانی که به فرهنگ نگاهی ساختاری دارند و کسانی که آن را روبنا می دانند تفاوت بسیار و مشهودی وجود دارد .

امروز با توجه به نظریاتی که پیرامون جهانی شدن مطرح است نقش آموزش و پرورش صد چندان شده است . امروزه انفجار اطلاعات زمانی برای معطل ماندن نگذاشته است و در کنار این واقعیت ، هر کدام از کشورها سعی دارند توسعه ی بومی خود را به دست آورند . ایران نیز از این قاعده نمی تواند مستثنی باشد که برای ماندن در فلات جغرافیایی خود و هضم نشدن توسط کشورهای دیگر نیازمند تحولی جدی و عمده در مبانی فرهنگی خود است . به همین سبب عمق توقعات  و انتظارات از آموزش و پرورش بسیار خواهد بود .

» پرسش اما این جاست ؛ با توجه به این که دیدگاه غالب کارشناسان و صاحب نظران فرهنگی و سیاست مدارانی که از زاویه ی فرهنگ به تحولات اجتماعی می پردازند ، حکایت از عدم رضایت از شکل فعلی آموزش و پرورش در پاسخ به انتظارات و توقعات مطرح دارد نیز با توجه به اثبات عدم کارآمدی شیوه های سنتی که تنها به هر دوره ی مدیریتی تنها به تغییر رنگی و لعابی در ظاهر آن بسنده می شود ، وقت آن به چه  هنگام خواهد رسید تا با دور اندیشی و تدبیری کارا و اهتمامی جدی تر در راستای ایجاد محیطی مناسب نیاز زمان  و فراهم ساختن زمینه های رشد و باروری و روحیه ی مشارکت و خلاقیت و نوآوری در دانش آموزان و به تبع آن در پرسنل آموزش و پرورش  گامی مؤثر برداشته شود ؟

نباید دور از ذهن داشت ؛ هیچ سازمان و نهادی نمی تواند اهدافی معقول را در جهت پویایی خود اتخاذ کرده و کاری اثر بخش به منظور تحقق آن اهداف انجام دهد ، مگر آن که  تمامی اعضای آن از سر تا به ذیل ، مفروضات خود را درباره ی آینده مورد تجزیه ، تحلیل و بازنگری  قرار داده و مبتنی بر واقعیات موجود اصلاح نمایند . باید توجه د اشت ؛ اگر آموزش و پرورش از عهده ی پرورش فراگیران برای آینده به خوبی برنیامده ، نتواند ایشان را آماده سازد و اگر تصویری از آینده به آن ها ارایه می دهد ، تصویری غلط و غیر واقعی باشد قطعاً به آن ها بلکه به جامعه خیانت کرده است . بدیهی ست اگر معتقد به این اصل افلاطونی باشیم که آموزش و پرورش قوی خواهد توانست آینده ای قوی بسازد ، باشیم باید پذیرفت ؛ خیل عظیم دانش آموزان و هم معلمان عزیز نیازمند تحولی عمده در نگاه خود در نوع و محتوا نسبت به اطراف و واقعیات موجود جهان پیرامون است .

براین مبنا آیا بیراه است اگر بگوییم ؛ مدیریت آموزش و پرورش باید مدیری استراتژیست ، روان شناسی کاردان و سیاست مداری روشن بین باشد ؟ وآیا براستی آموزش و پرورش ما برای نایل آمدن به نقش پر اهمیت خود نیاز به توجه دقیق تر و کارشناسانه تر ندارد ؟

به نظر می رسد آموزش و پرورشباید  در راستای پرورش شهروند مؤثر و حتی شهروند جهانی ساعی تر وارد عمل شده و انسان هایی حقیقتاً مشارکت جو بپرورد که البته این ممکن نخواهد شد مگر با تحول جدی در آموزش و پرورش در راستای پرورش شهروند مولد و نه رعیت مصرف کننده ی تولید دیگران .

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ به طور قطع تلاش برای ایجاد زمینه ی مناسب جهت برانگیختن شور و اشتیاق نسل جوان به منظور حضوری هدفمند و مستقل در عرصه ی فعالیت های مدنی ، می تواند کمک شایان و شایسته ای را نسبت به رفع مشکلات اجتماعی این قشر در برهه ی کنونی داشته باشد . بستر سازی به نیت فراهم نمودن محیطی پویا و سالم جهت هم فکری و هم اندیشی جوانان در راستای درک صحیح و عمیق مسائل و رخدادهای پیرامون و تعمق ، تأمل و تفکر معنادار در خصوص شناسایی نابسامانی های موجود و معضلات مبتلابه جامعه ی جوان در عرصه های مختلف و ارائه ی راه حل های مناسب از طُرُُق نظام مند ، متکی بر پشتوانه و پتانسیل فکری و قوای خلاقیت و ذهنیت نوگرای جوان ، قطعاً می تواند از آثار دم دستی و البته بسیار مبارک و مطلوبِ یک چنین تلاشی باشد که برعهده و به واسطه ی مجاهدت خود جوانان باید برنامه ریزی و به ثمر بنشیند .
» پرسش اما این جاست ؛ علیرغم فضای نسبی اما ناخواسته ی فراهم آمده مبنی بر توسیع زمینه ی مشارکت مدنی نسل جوان متکی بر نیروی خود از طریق طی مراحل ساده  و سهل تأسیس و بسط فعالیت سازمان های غیردولتی ( نه به تصویب فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی « مردم نهاد » که واژه ای کاملاً متضاد با هدف غایی از تشکیل چنین نهادهایی ست ) و فارغ از نیت دولت مردان و سیاست گذاران حکومتی به همراهی و همگامی ظاهری با این نهادهای نوپا که این فرزند را ناخواسته ناچار به حفظ اما با تلاش برای خط دهی به ایشان در جهت تأمین منافع خود شده اند ؛ جوانان ارجمند یا « رغبت به گام نهادن به این عرصه ی مهم از بعد نیاز و تشنگی جامعه برای گذر از دوران گذار خود متکی بر شکل گیری نهادهای صنفی و گروهی و عبور از تصمیم گیری های فردی ، توده وار و احساسی خود در مقاطع حساس تاریخی از این رهگذر ، نشان نمی دهند »  و یا « با نگرش و بینشی کاملاً غیر صحیح ، عملاً با تأسیس نهادهای سطحی نگر و تبدیل نمودنشان به پاتوق ، در جهت اثبات نظریه ی ناصحیح دولت نشینان مغرض برای عدم کارآمدی نهادها ی مزبور گام برداشته » و یا « با گذر از ماهیت غیردولتی و مردم گرا بودن این نهادها کاملاً دربند نشین سیاست گذاران دولتی شده ، کارکرد واقعی سازمان های غیردولتی در جامعه را خنثی و آثار مطلوبی که می توانند از خود برجای بگذارند را بی اثر می نمایند » نهایت این که هر سه گروه به واسطه ی رفتار ناپسند خود ، در نزد مردم و عوام بی اعتمادی صرف را نسبت به تلاش های مدنی جوانان ، به ارمغان می آورند ؟

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ آمار به مفهوم گسترده ی امروزی و همچنین برنامه ریزی از پیشینه ای بیش از هشتاد سال در کشور ما برخوردار است . اما کمبود آمار و ارقام گویا و قابل اعتماد ، مسئله ای ست که با همین قدمت ، بر نظام برنامه ریزی و توسعه ی کشور سایه افکنده است . یک استاد دانشگاه گفته است که از مشکلات مهم آماری در کشورهای در حال توسعه از جمله ایران ، آن است که در این قبیل جوامع ، الگوها ی رفتاری خاصی شکل می گیرد که پنهان کاری محور آن است و در چنین جامعه ای ممکن است بحث از آمار به عنوان یک کار لوکس مطرح شود . در موقعیت کنونی کشور ما علی رغم کوشش جداگانه ی سازمان ها برای تولید آمار ،  هنوز یکی از مهم ترین مشکلات مسئولان در کشور برای برنامه ریزی و تصمیم گیری اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی کمبود آمار و ارقام گویا و قابل اطمینان است . این کاستی همواره به عنوان یک عامل بازدارنده بر سر راه رشد و توسعه قرار می گیرد . انتشار آمار های متفاوت و مغایر درباره ی یک موضوع مشترک که بارها در وسایل ارتباط جمعی به ویژه مطبوعات به نقد کشیده شده ،  گویای این واقعیت است که ما همچنان در این رابطه با مشکل مواجه هستیم .

» حال پرسش این جاست ؛ با وجود این که  آمارهای متعدد و متناقض آفتی بزرگ برای یک جامعه ی اطلاعاتی بوده وعدم توزیع و مصرف صحیح اطلاعات آماری منجر به نارسایی های اساسی در نظام آماری ما شده است آیا  مشکل اساسی نحوه ی انتشار آمار را نباید در مسئولیت های در ارتباط با آن و ساختار تشکیلاتی نظام آماری که با مشکل اساسی مواجه است  دانست ؟ به نظر می رسد معقولانه ترین راه برای گشودن این گره توجه و اهتمام جدی تر مسئولان عالی کشور جهت ایجاد وحدت رویه بر پایه ی روش های علمی تهیه و انتشار آمارهای دقیق میان دستگاه ها و سازمان های ذیربط باشد که البته هنوز در این رابطه گامی جدی برداشته نشده است .

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ اول این که هنوز به شفافیتی در تعریف کلمات ؛ ولگرد ، مزاحم و اوباش نرسیده ایم و نمی دانیم واقعاً به چه قشری این کلمات اطلاق می شود ؟ یعنی هم کسی که مدل موهایش خلاف عرف معمول است اوباش است و هم کسی که چاقو می کشد ؟ برخورد نیروی انتظامی هم با این موارد نشان گر سلیقه ای بودن برداشت های ایشان از این تعاریف است .

هر چند که تمام دستگیر شدگان معمولاً در یک اتاق و بازداشت گاه بدون تفکیک مورد جرم باید به سر برند . وقتی این اتفاق برای دختران نوجوانی می افتد که مجبورند با زنانی که بارها دستگیر شده اند و مجرم تا به صبح سر کنند ... عمق فاجعه آشکارتر می شود .

در ثانی اکثر این دستگیر شدگان تنها یک شب در بازداشتگاه می مانند و مفردای آن روز با پرداخت مبلغی جریمه و امضای تعهدنامه که متأسفانه برای خیلی از جوانان دیگر عادت شده است ، آزاد می شوند . یعنی به نوعی قبح بزهکاری می ریزد . نیز هیچ نیرویی هزینه ی نگهداری واحیاناً اصلاح این قشر عظیم را که به راحتی آب خوردن دستگیر شده و به راحتی اب خوردن آزاد می شوند ... بر عهده نمی گیرد !

» و اما پرسش این جاست ؛ که این میان دستگیر شدگان جوان چه پالایش و اصلاحی را از سر گذرانده اند ؟

......................................................................................................................... پایان مطالب

» اشاره ؛ برخورداری از امکانات سفر با تمامی وسایل نقلیه از جمله هواپیما بخشی از حقوق مسلم جامعه محسوب می شود . اما گران شدن پی درپی بلیت هواپیما حتی بر پایه ی دلایل توجیه پذیر ، دستیابی به سفرهای هوایی را برای عده ی زیادی از مردم ناممکن می سازد .

آن چه که موجب نگرانی اقشار کم درآمد جامعه نسبت به این گرانی سفرهای هوایی می شود تأثیری ست که بر قیمت بلیت اتوبوس و قطار می گذارد . افزایش تقاضا برای این دو وسیله به ویژه قطار بی تردید باعث افزایش قیمت بلیت این وسایل نقلیه خواهد شد . آن چه که بدیهی ست پرواز که گران می شود قیمت سفرهای زمینی را نیز تحت الشعاع قرار می دهد . چون فشار و تقاضا برای تهیه ی بلیت اتوبوس و قطار به طور طبیعی باعث  گرانی این نوع سفرها می شود . حتی سواری های شخصی که مسافر به شهرستان می برند هماهنگ با گرانی پرواز ، کرایه ی خود را افزایش می دهند ... به این ترتیب کسانی که پیش از دیگران باید فشار ناشی از بروز این نابسانی را متحمل آید ، همان قشر کم درآمد و حقوق بگیر جامعه است .

» و اما پرسش این جاست ؛ که آیا دولت نباید برای حفظ حقوق اقشار کم درآمد و پایین دست جامعه و تثبیت معقول قیمت بلیت وسایل حمل و نقل زمینی برخوردی فعال تر و تعیین کننده داشته باشد ؟

......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ بنگریم که تا چه حد پیشوایان معصوم نسبت به فقها و علمای دین ، حساس بوده اند که اگر این طایفه از راه خود بیرون رود و در محراب و منبر به گونه ای جلوه کند و در خلوتگه کار و کردار به گونه ای دگر  ، چه بلای دهشتناکی نصیب جامعه ی مسلمین خواهد شد . به هر روی خیانت علما به دین و جامعه هر گونه می تواند باشد ؛ گاهی از راه کج فهمی یعنی نا آشنایی با مسائل روزگار بودن است .

اما آن چه اسلام و انقلاب را بدنام کرده و می کند و عوامل و علائم آن رفته رفته بر همگان آشکار گردیده است ؛ جمود و تنگ نظری است و همیشه بیگانگان برای پیشبرد اهداف خود در جوامع دینی عالمان بسته ذهن را سپر خویش می ساخته اند و با نفوذ در آنان به دنبال توطئه های خود بوده اند که مهمترین آن بیزاری دادن جوانان و تحصیلکردگان از دین و دین ورزی بوده است .

» و اما پرسش این جاست ؛ نباید احساس خطر کرد و آیا وقت آن نرسیده با بازخوانی اندیشه های امام راحل و سیاق ایشان اصولی را که مجدانه از سوی ایشان مورد تأکید بوده و در کتاب ولایت فقیه ایشان به صراحت بر روی آن اصول از جمله :

تصفیه ی حوزه های روحانیت

کنار گذاشتن خشک مقدسان و کوته بینان و قطع کردن دست آنان از دخالت در امور

از بین بردن استبداد و خودرأیی و خودکامگی

مبارزه با آخوند های خود فروخته و دنیا دوست و جاه طلب

پافشاری شده است را برای مرتبه ای دیگر و جدی تر از پیش مورد اشاره و عمل قرار دهیم تا گامی بزرگ در راه آرمان های اصیل انقلاب برداشته شود  ؟ مگر نه این که امام به اندازه ای از این دسته از آخوندهای روحانی نما عصبانی بودند که در آن جا می گویند :

« عمامه ی این آخوندهایی که به نام فقهای اسلام به اسم علمای اسلام این طور مفسده در جامعه ی مسلمین ایجاد می کنند باید برداشته شود ... من نمی گویم این ها را بکشند ، این ها قابل کشتن نیستند ... لکن عمامه از سرشان برداشته شود . »         ولایت فقیه ص 202

......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ متأسفانه برخوزدهای مبتنی بر دروغ کم نیستند . مراوده ها و مناسبت ها یی که بر اثر دروغ گویی های با دلیل و بی دلیل در گروهی از مردم به صورت فرهنگ درمی آید فرهنگ نادرستی ست که جای پای اولیه ی آن را باید در زمان کودکی وهمچنین عدم تربیت و توجیه صحیح پدر و مادر و اولیاء مدرسه در زمان لازم ، جستجو کرد . از طرفی اگر گفته شود بلای این فرهنگ خطرناک تر از فرهنگ تهاجمی است ، سخنی به گزاف عنوان نشده است پس هماهنگونه که ضرورت دارد تا در برابر تهاجم فرهنگی قد علم کرده شود ، می باید برای مبارزه با فرهنگ دروغ گویی در بین مردم جامعه نیز ، تدبیر تربیتی صحیح و تبلیغات وسیع و مناسب به کار گرفته شود .

البته آنچه مسلم است تمامی افراد حاضر در یک جامعه خواهان دستیابی به آمال و تمایلات درونی مثبت و گاه منفی و همین طور خواسته ها و تخیلات گوناگون خویشند و شاید ، عمده ترین عامل توسل به دروغ گویی این افراد نیز همین مسایل باشد ... اما به چه قیمت ؟ چون متأسفانه در این میان گروهی یافت می شوند که حتی به قیمت زیر پا گذاشتن همه چیز مشتاقانه به دنبال همان من رانده شده ای می روند که علاقه دارند تا وقت و انرژی خود را صرف کارهای بیهوده و ناپسند یا به عبارتی دروغ گویی و نیرنگ بازی و فریب کاری نماید که قطعاً اینان نیز در یک برخورد پر محبت ارشادی یا جدی ، تا حدی وادار به تغییر جهت فکری و عملی خواهند گردید .

» پرسش این جاست ؛ آیا دروغ گویی را باید فریب دیگران دانست یا این که بزرگترین فریبی ست که شخص دروغ گو به خود می دهد و این که اصلاً چرا دروغ می گوییم ؟ و آیا دروغ گویی موجب تکامل شخصیت فرد دروغ گو در نزد دیگران خواهد شد ؟

......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ ناشران از خادمان فرهنگ مکتوب کشورند و کتاب از کالاهای ضروری جامعه است . امروزه به سبب بحران حاکم بر روند نشر و چاپ کتاب ، از سوی مقامات مملکتی ، مساعت و وعده ی معافیت مالیاتی به ناشران داده می شود تا بدین وسیله انگیزه ی جذب سرمایه های تازه به عالم نشر ، فراهم شود . حتی دولت برای بسیاری از کالاهای ضروری یارانه را قطع کرده اما یارانه ی کتاب قطع نشده است .

بعد از دریافت و اخذ سه مرحله مالیات مکرر از کتاب ، وزارت دارایی با استعلام و هماهنگی وزارت ارشاد و تعیین میزان تیراژ و قیمت کتاب چاپ شده ، سالیانه ی ناشران را بر مبنای کل قیمت پشت جلد کتاب از ناشران مطالبه می نماید و به شیوه ای که در هیچ کدام از کشورهای دنیا معمول نیست ، ممیز محترم وزارت دارایی بدون توجه به میزان فروش کتاب های چاپ شده و این که چه میزان کتاب بدون مشتری سال ها در انبارها راکد مانده و شاید هم به صورت خمیره به مقواسازی ها واگذار شده است ، از کل کتاب های فروش رفته مطالبه می کند .

» پرسش این جاست ؛ چرا به شکایت و استدلال ناشران ترتیب اثری داده نمی شود ؟ در مقابل ناشر  ناچار است آن قدر قیمت کتاب را بالا ببرد تا مالیات های پرداختی به طریقی جبران شود . آیا نحوه ی عملکرد دارایی جز رکود در خدمات فرهنگی و نشر کتاب و وارد آوردن فشار گرانی قیمت کتاب به خوانندگان آن که بیشتر از اقشار کم درآمدتر جامعه هستند عاید دیگری هم دارد ؟

.......................................................................................................................... پایان مطلب

» اشاره ؛ موجب تأسف است واقعاً هنوز که هنوز است وقتی می خواهند جوانی را در اداره ای بپذیرند ، بعد از آزمون و اخذ عدم سوء پیشینه و عبور دادنش از هفت خوان رستم ، از عطار و بقال سرکوچه و همسایه و ... از وضع و حالش می پرسند و با مصاحبه و تحقیق و گزینشِ متکبر سئوالات و مسائل پوچ و واهی ... او را مأیوس و عاصی و گستاخ و طردش می کنند و رها می سازند . معلوم نیست نیروی انسانی و پرشور جوانی که اغلب با استعداد هم هستند به کجا می روند و از کجا سردرمی آورند . مگر می شود این جوان بیست سال و شاید هم بیشتر سربار پدر و مادر با این تورم باشد ؟

» پرسش این جاست ؛ می شود قانون و عدالت را بالاخره در این کشور به اجرا در آورد ؟ سی سال از انقلاب می گذرد ، می شود آیا تا آخر عمر متکی به روش های بی برنامه ی انقلابی بود و برای ادراه ی یک کشور راهبرد کارا و مطلوبی نداشت ؟ چرا باور نداریم انقلاب ما و کشور ما دشمن بیرونی ندارد و هر آنچه هست در درون است از دامان دوستان نادان برمی خیزد که کارشان شده است مدام برای انقلاب و اسلام و ایران دشمن ساختن .... ؟

.......................................................................................................................... پایان مطلب